Stereometria - Impresje

stereometria_fot_wgutt_240."Stereometria - Impresje”

15.12.07 godz. 24

Katarzyna Jaśkiewicz PKiN – Sala Broniewskiego

Stereometria - Impresje” to spektakl multimedialny z nurtu sztuki intuitywnej. Jest to impresja na temat stereometrycznej bryły człowieka odniesionej do form geometrycznych, doskonałych proporcji „Złotego Prostokąta” stanowiącego tu klucz do geometrycznej struktury rozwijającej się spirali rozpisanej według Sekwencji Fibonacciego.

Twórczynią i wykonawczynią projektu jest Katarzyna Jaśkiewicz, ścieżka dźwiękowa zrealizowana przy współpracy Andrzeja Turczynowicza, fotografie dla projektu wykonał Wiktor Gutt.

Artyści zaangażowani w projekt:
Katarzyna Jaśkiewicz, Andrzej Turczynowicz, Wiktor Gutt

Katarzyna Jaśkiewicz

Katarzyna Jaśkiewicz - studia na ASP w Warszawie. Od kilku lat aktywny uczestnik i twórca OFFu warszawskiego. Animator, performer, artysta multimedialny, od dwóch lat współtwórca projektu MostArt, wieloletnia aktorka „Teatru Academia".

www.krystallaser.eu
kassjas@gmail.com

 

Stereometria-I to materiał do praktyk rozwijanych przeze mnie Figur Przestrzeni. Ćwiczy się w nich wyobraźnię i wcielanie wyobrażenia; interaktywność między Osobą i Kosmosem; uważne doświadczanie sił działających w fizyce i odniesień do matematycznych pojęć.
Jednym z podstawowych odniesień w Figurach Przestrzeni jest wewnętrzna pustka osi zer.
Poznać ją możemy otwierając się na doświadczenie osi grawitacyjnej. Jesteśmy bryłą, czy łatwo jest zlokalizować w sobie przebieg osi Y. Szukamy wzdłuż osi grawitacyjnych, centralnie wobec bryły ciała, promieniście wobec sfery planety, układu gwiazdy i układu galaktyki. Są to podstawowe warstwy odniesienia, ukierunkowujemy się do nich. Ma to daleko idące implikacje, coraz to nowe poznajemy. Do sąsiednich galaktyk przestaje być daleko gdy spojrzymy jak wielka przestrzeń otacza cząstki elementarne z których się składamy. Promień który reprezentujemy w obydwie strony zdąża do nieskończoności.
Należy szukać sposobu komunikowania się w Teraz. Światło to Historia sięgająca nieprzerwanie początku czasu. Nieustająca intergalaktyczna produkcja światła gwiazd i cienia planet i czasu w którym to się dzieje.

Inaczej dzieje się z polem grawitacyjnym czy magnetycznym. Interaktywności spinu dwóch elektronów stanowiących parę w doświadczeniu jest natychmiastowa bez względu na odległość. Sąsiednie galaktyki są cząstkami materii której i my jesteśmy częścią. Mogą być parą do cząsteczki/cząsteczek którymi tu dysponuję.
• Dlatego oprócz centralnej osi grawitacyjnej poszukuję doświadczenia pola grawitacyjnego, łączącego mnie stale z najdalszym(?) zakątkiem Kosmosu.
• Poszukuję doświadczenia płaszczyzny horyzontu nieskończoności, która nas otacza – jeśli istnieje horyzont sferyczny. Jeśli nie, to jest to szczególny przypadek odniesienia się do sfery nieskończoności.
• Oprócz szczególnego przypadku są też poszczególne. Te wiążą się z systemem satelitarnym jaki stanowimy wobec Ziemi i reszty Kosmosu. Od czasu gdy przyjęliśmy pozycję pionową, jesteśmy systemem trójsatelitarnym: puszka czaszki, siatka klatki, talerze bioder, poprzez poruszające nimi sfery mięśni są nietypowymi satelitami Ziemi. Siłą utrzymującą satelity na powłokach okołoziemskich jest wola. Wysokość powłok na których operują nasze satelity jest bardzo ważna, jak i proporcje odległości pomiędzy trzema sferami. Odnosząc się do centralnego atomu/punktu zero trzech osi każdej ze sfer, kształtuję powłokę horyzontu przypominającą powierzchnię oceanu. Poprzez izometryczne napięcie następuje odsunięcie góry od dołu. Wyobraźnia świetnie radzi sobie z takimi zadaniami. Równie dobrze odsuwa przód od tyłu i lewe od prawego. Robi to na cztery podstawowe sposoby
1. dążenie do nieskończoności, sięganie do!
2. odsuwanie horyzontu nieskończoności poszerzanie obszaru
3. oddanie się sile przyciągania Kosmosu
4. wchłonięcie Kosmosu/wchłonięcie się w Kosmos
• Doświadczanie całkowitego rozproszenia, poprzez puszczenie wyobraźni za siłą przyciągania Kosmosu jednocześnie we wszystkich kierunkach, pozwala doświadczyć potencjalnej pustki zjawiska jakim się jest. Również pozwala na empatyczne doświadczenie stanu gwiazdy która stale i równomiernie rozprasza światło we wszystkich kierunkach jednocześnie. To zwykle za wiele jak dla wyobraźni, potencjalnie jest to możliwe i można tego doświadczyć (przynajmniej w pewnym zakresie).